In een recente zaak die diende bij de kantonrechter Tilburg verzocht de werkgever ontbinding van de arbeidsovereenkomst met werknemer. De werkgever erkende zelf dat er geen verbetertraject was gevolgd zodat niet kon worden ontbonden wegen disfunctioneren. Er was wel sprake van een verstoorde arbeidsverhouding, maar mediation niet had plaatsgevonden omdat partijen hier geen overeenstemming hadden bereikt. Om die reden verzocht de werkgever de kantonrechter de arbeidsovereenkomst te ontbinden op de zogeheten cumulatiegrond (i-grond). Bovendien bood de werkgever aan bij ontbinding zowel de transitievergoeding als de cumulatievergoeding van 50% van de transitievergoeding te willen betalen.
De kantonrechter oordeelde dat er sprake was van twee onvoldragen gronden. Maar nu was gebleken dat partijen er niet in waren geslaagd op constructieve wijze met elkaar te overleggen over hoe de samenwerkingsproblemen konden worden opgelost kon op grond van de combinatie van die gronden in redelijkheid niet van de werkgever worden gevergd de arbeidsovereenkomst met de werknemer te laten voortduren en werd de arbeidsovereenkomst ontbonden.
Het vorenstaande doet ernstig denken aan de het voor invoering van de WWZ geldende recht toen ontbinding werd gevraagd wegens veranderingen in de omstandigheden zodanig dat in redelijkheid niet van de werkgever kon worden verlangd de arbeidsovereenkomst voort te zetten. Als de veranderingen in de omstandigheden meer in de risicosfeer van de werkgever lagen moest de werkgever vaak een hogere vergoeding betalen op basis van een correctiefactor (C-factor). Ook deze lijkt nu terug onder de naam cumulatievergoeding.